De korte versie van mijn preek – RCN de Jagerstee, Epe – zondag 3 augustus 2025
📖 2 Samuël 11
Vakantie. Even uit de routine. Geen deadlines, geen vaste ritmes. Je zit op een kampeerstoel, kijkt naar de bomen, en ineens voelt alles lichter.
Maar juist dan kun je ook uitglijden.
Je ritme is anders, je scherpte minder. Je bent kwetsbaarder dan je denkt.
Dat overkomt in 2 Samuël 11 niet een toerist, maar een koning. David – herder, dichter, strijder.
Maar hier is hij vooral: niet op zijn plek.
“In het voorjaar, de tijd dat koningen ten strijde trekken… bleef David thuis.”
Een kleine zin met grote gevolgen.
David stuurt zijn leger vooruit, maar blijft zelf in Jeruzalem. Ver weg van de strijd. Ver weg van de ark. Ver weg van zijn roeping.
En dan, tijdens een doelloze wandeling op het dak, ziet hij Batseba.
Een vrouw in bad. Rein. Kwetsbaar. Een mikwe – een ritueel bad van zuivering.
David kijkt. Hij stuurt. Hij neemt.
Geen gesprek. Geen liefde. Geen toestemming.
Niet omdat het mocht, maar omdat hij het kon.
Daarna volgt het schuiven. De leugen. Het plan. De val.
Batseba wordt zwanger. Haar man Uria – trouw, loyaal, recht van hart – is aan het front. Zelfs dronken slaapt hij niet bij haar, uit eerbied voor zijn strijdmakkers en voor God.
David stuurt hem terug. Met een brief. Zijn eigen doodsvonnis.
Uria sterft.
De koning wast zijn handen.
Wat ging er mis?
Niet alleen het overspel. Niet alleen de moord.
Het echte probleem: David leeft alsof hij zelf het centrum is.
Alsof zijn wil wet is.
Alsof hij boven Gods regels staat.
De man die zong: “De Heer is mijn herder,” is nu zijn eigen herder geworden.
Dan komt de profeet Natan. Hij vertelt een verhaal over een rijke man met veel vee en een arme man met één lammetje – zijn lieveling.
De rijke rooft het lam.
David wordt woedend: “Die man verdient de dood!”
En Natan zegt: “Jij bent die man.”
Dan breekt er iets open.
David ziet zichzelf. Niet als koning, maar als man. Fout. Schuldig.
Hij bidt:
“Schep, o God, een zuiver hart in mij.” (Psalm 51)
Vakantie en verleiding
Waarom dit verhaal op een camping in Epe?
Omdat vakantie niet alleen rust geeft, maar ook ruimte.
Ruimte om te denken: “Ach, het kan wel een keer.”
Of: “Even geen structuur. Even vrij.”
Of: “Niemand ziet me hier.”
Maar ook: ruimte om eerlijk te worden.
Om te zien waar je staat.
Of je nog op je plek bent.
Of dat je, net als David, ergens bent blijven hangen waar je niet hoort te zijn.
En dan dit: hoop
Want het verhaal stopt niet bij schuld.
Niet bij David. Niet bij Batseba.
Uit hun geschiedenis komt Salomo.
En verderop in de lijn: Jezus.
“…David verwekte Salomo bij de vrouw van Uria.” (Matteüs 1)
God schaamt zich niet voor gebroken verhalen.
Hij schrijft er zijn toekomst mee.
Niet met mensen die nooit vallen, maar met mensen die durven zeggen:
“Ik heb gezondigd.”
En die bidden: “Heer, was mij witter dan sneeuw.”
Jezus – de grootste Zoon van David – kwam niet om te nemen, maar om te geven.
Niet de makkelijkste plek, maar de weg van het kruis.
Om ons te reinigen. Te herstellen. Te roepen tot leven.
Ook als jij niet weet hoe je terugkomt.
Ook als je keuzes hebt gemaakt die niet meer terug te draaien zijn.
Dan zegt Hij:
“Kom tot Mij, jij die vermoeid bent. Ik geef je rust.”
Waar sta jij?
Misschien niet op een dak.
Maar wel op een kruispunt.
Misschien voelt je geloof losser deze weken. Of juist eerlijker.
Weet dan: je mag terugkomen.
Je mag vragen om een zuiver hart.
Je mag opnieuw beginnen.
👉 Wil je hierover doorpraten of een stukje meelopen?
Ik wandel of fiets graag een eind met je mee. Zonder oordeel. Gewoon mens tot mens.
Coaching is gratis – het leven is kostbaar.
📱 Stuur een bericht via WhatsApp of kijk verder op hansstrokap.nl
