Het is stil.
Na de chaos van Goede Vrijdag is er… niets meer.
Geen menigte.
Geen geroep.
Geen wonderen.
Alleen stilte.
Jezus ligt in het graf.
De steen is ervoor gerold.
En voor de buitenwereld is het duidelijk: dit verhaal is voorbij.
Voor Zijn volgelingen moet dit de moeilijkste dag zijn geweest.
Geen uitleg.
Geen perspectief.
Geen teken van God.
Alleen vragen.
Hoe kan dit?
Was Hij het dan toch niet?
Hebben we ons vergist?
En misschien nog wel eerlijker:
Waar is God nu?
De dag die niets lijkt te doen
Het is de sabbat.
De dag van rust.
Maar dit voelt niet als rust.
Dit voelt als leegte.
Alsof alles waar je op hoopte, uit je handen is gevallen.
En misschien herken je dat wel.
Dat je terugkijkt en denkt:
Ik dacht dat God hierin zat…
Ik dacht dat dit goed zou komen…
Maar nu is het stil.
Geen doorbraak.
Geen antwoord.
Geen richting.
Stille Zaterdag is de dag waarop het lijkt alsof alles fout is gegaan.
De stilte die geen stilte is
Misschien is dat wel het moeilijkste van deze dag.
Niet dat God afwezig is,
maar dat Hij stil lijkt.
Terwijl Hij dat niet is.
Wat voor ons voelt als leegte,
is voor God geen stilstand.
Wat voor ons het einde lijkt,
is voor Hem het moment vlak vóór het begin.
God was niet stil.
Alleen de mens hoorde Hem niet.
Wij weten hoe het verhaal verdergaat.
Zij nog niet.
En dat maakt deze dag zo rauw.
Geloven zonder te zien
Want geloven op Stille Zaterdag is iets anders dan geloven op Pasen.
Op Pasen zie je het.
Op Stille Zaterdag moet je het uithouden zonder te zien.
Dat is misschien wel de diepste vorm van vertrouwen.
Niet:
- geloven omdat het klopt
Maar: - blijven vertrouwen terwijl het niet klopt
Niet:
- vasthouden omdat je het begrijpt
Maar: - vasthouden terwijl je het niet begrijpt
De vraag van vandaag
Wij willen een Koning die ingrijpt.
Die oplost.
Die zichtbaar aanwezig is.
Maar wat als Hij ook Koning is…
in de stilte?
Vertrouw jij deze Koning… ook als Hij stil lijkt?
Als er geen antwoord komt op je gebed?
Als het anders loopt dan je hoopte?
Als het voelt alsof je alleen staat?
Tot slot
Dit is geen makkelijke dag.
En het geloof dat hierbij hoort, is geen groot geloof.
Het is klein.
Kwetsbaar.
Soms niet meer dan dit:
“Heer, ik snap het niet… maar ik laat U niet los.”
En misschien is dat genoeg.
Want achter de stilte…
ligt al de ochtend van Pasen te wachten.
Alleen zie je het nog niet.
