Geen therapie. Wel ruimte.
Geen therapie. Wel ruimte.
Er zijn mannen die geen therapie willen.
Maar wel even willen ademen.
Geen kringgesprek.
Geen label.
Geen “vertel eens hoe het écht met je gaat”.
Gewoon lopen.
De misvatting
We hebben van praten iets zwaars gemaakt.
Alsof je pas mag komen wanneer je vastloopt.
Alsof je eerst moet kunnen uitleggen wat er mis is.
Maar wat als er niks “mis” is?
Wat als je gewoon even uit de sleur wil?
Even geen agenda.
Even geen verantwoordelijkheid.
Even geen rol.
Gewoon mens.
Waarom mannen vaak niet komen
Niet omdat ze geen behoefte hebben.
Maar omdat ze het niet willen benoemen.
“Het gaat toch goed?”
“Er is niks aan de hand.”
“Ik red me wel.”
En meestal is dat ook zo.
Tot je merkt dat je alleen nog functioneert.
Altijd aan.
Altijd verantwoordelijk.
Altijd nodig.
En wanneer was de laatste keer dat je gewoon wandelde zonder doel?
Geen therapie. Wel ruimte.
Tijdens de mannenwandeling praten we soms.
En soms ook niet.
Er wordt gelachen.
Er wordt gezwegen.
Er wordt gedeeld.
Maar niets hoeft.
Er is geen programma.
Geen oordeel.
Geen verplicht rondje.
Alleen een paar kilometer pad.
Frisse lucht.
En mannen die ook gewoon mens zijn.
Soms ontstaat er een gesprek dat je thuis niet snel voert.
Soms loop je gewoon naast elkaar en is dat genoeg.
Waarom dit werkt
Omdat mannen vaak beter praten als ze bewegen.
Omdat naast elkaar lopen veiliger voelt dan tegenover elkaar zitten.
Omdat stilte soms meer doet dan analyse.
En misschien ook omdat je onderweg makkelijker eerlijk wordt.
Niet alleen tegenover een ander.
Maar ook tegenover jezelf.
En – als je gelooft – tegenover God.
Niet als een zware geestelijke oefening.
Maar gewoon in de ruimte.
Waar je even niet hoeft te presteren.
Misschien is dit voor jou
Misschien lees je dit en denk je:
“Leuk initiatief.”
Maar diep vanbinnen weet je:
Ik zou eigenlijk best eens mee willen.
Niet omdat het slecht gaat.
Maar omdat het druk is.
Omdat je altijd iets moet zijn.
Omdat je niemand tot last wilt zijn.
Omdat je geen therapie wilt.
Dat hoeft ook niet.
Je hoeft alleen maar je schoenen aan te trekken.
Maar laat me je dit vragen:
Wanneer was de laatste keer dat je niet iets deed
voor je werk,
voor je gezin,
voor je verantwoordelijkheid —
maar gewoon even bestond?
Wanneer liep je zonder doel?
Wanneer was je niet nuttig, maar aanwezig?
Misschien zit vermoeidheid niet in wat je doet.
Maar in het feit dat je altijd iets moet zijn.
Sterk.
Stabiel.
Oplossingsgericht.
Wie ben jij wanneer je even niks hoeft?
Misschien ontdek je het al wandelend.
Volgende wandeling: 21 maart 2026
Aanmelden graag via: Aanmelden mannenwandeling – Hans Strokap.
Aansluiten ook.
Uitleggen waarom je komt? Niet nodig.
