Afgelopen zondag mocht ik tijdens de Vakantiekerk op RCN La Noguière, vlak bij Fréjus in Zuid-Frankrijk, spreken over Abraham. Het thema van deze zomer is ‘Ik ga op reis en ik neem mee…’. Een thema dat bijna vanzelfsprekend past bij een camping vol vakantiegangers die letterlijk op reis zijn.
Toch ontdekte ik tijdens de voorbereiding dat dit thema veel verder gaat dan onze zomervakantie. Het raakt aan de reis van ons hele leven.
Abraham bouwde geen huis
Als God Abraham roept, laat hij alles achter. Zijn familie, zijn zekerheid en zijn vertrouwde omgeving. Hij vertrekt zonder precies te weten waar hij uit zal komen.
Uiteindelijk komt hij aan in het land dat God hem heeft beloofd.
En dan gebeurt er iets opvallends.
Abraham bouwt geen paleis. Geen versterkte stad. Geen groot huis.
Hij slaat zijn tent op.
De schrijver van de Hebreeënbrief noemt dat niet zomaar een detail:
“Door het geloof is hij een inwoner geweest in het land van de belofte als in een vreemd land en heeft hij in tenten gewoond… Want hij verwachtte de stad die fundamenten heeft, waarvan God de Ontwerper en Bouwer is.” (Hebreeën 11:9-10)
Die tent vertelt een verhaal.
Abraham wist: dit is niet mijn definitieve thuis. Ik ben onderweg.
Kamperen als levensles
Misschien is dat wel waarom een camping zo’n mooie plek is om hierover na te denken.
Om mij heen stonden tenten, caravans en campers. Voor even noemen we dat ons thuis. We richten alles gezellig in, maar diep van binnen weten we: over een paar weken pakken we alles weer in.
Niemand verwacht dat zijn tent voor altijd blijft staan.
Misschien is dat precies de les die Abraham ons wil leren.
Ook ons leven hier op aarde is niet de eindbestemming. We mogen genieten van wat God ons geeft, maar we zijn onderweg naar een thuis dat Hij voor ons heeft bereid.
Wij bouwen soms alsof we hier voor altijd blijven
Dat herken ik ook in mijn eigen leven.
We investeren in ons huis, ons werk, onze agenda en onze toekomst. Daar is niets mis mee. Maar ongemerkt kunnen we gaan leven alsof dit alles is.
De Bijbel nodigt ons uit om met andere ogen te kijken.
Niet omdat deze wereld onbelangrijk is, maar omdat zij niet het laatste hoofdstuk is.
Geloven is leven met een tentmentaliteit.
Je zet je in voor vandaag, maar je houdt je blik gericht op morgen.
Onderweg is niet hetzelfde als verdwaald
Misschien voelt jouw leven op dit moment helemaal niet als vakantie.
Misschien sta je voor een moeilijke keuze. Of maak je je zorgen over je gezondheid, je gezin of je werk.
Abraham kende die onzekerheid ook.
Hij wist niet precies waar de reis naartoe zou gaan.
Maar hij wist wel Wie hem geroepen had.
Dat is misschien wel de belangrijkste les uit zijn leven.
Geloof betekent niet dat je alle antwoorden hebt.
Geloof betekent dat je leert vertrouwen op Degene die de weg kent.
Wat neem jij eigenlijk mee?
Op vakantie denken we goed na over wat er in de auto of caravan moet.
De opladers.
De zonnebrand.
De wandelschoenen.
Dat ene boek.
Maar de belangrijkste bagage past niet in een koffer.
Neem je hoop mee?
Vertrouwen?
Vergeving?
Vrede?
Dat zijn de dingen die je reis echt anders maken.
Uiteindelijk komen we thuis
De Hebreeënbrief eindigt niet met een tent, maar met een stad.
Een stad waarvan God Zelf de Bouwer is.
Dat perspectief geeft rust.
Want ook als jouw leven soms voelt als een lange reis, ben je niet doelloos onderweg.
God kent de bestemming.
En tot die tijd mag je leven zoals Abraham leefde.
Met open handen.
Met een tent.
En met je ogen gericht op God.
Om over na te denken
Waar houd jij je misschien zo stevig aan vast dat het voelt alsof het je definitieve thuis is? En hoe zou jouw leven eruitzien als je vandaag opnieuw beseft dat je onderweg bent – en dat God met je meegaat?
“Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomstige.” (Hebreeën 13:14)
