Drie dagen.
Drie dagen kan het verschil zijn tussen online mikpunt… en olympisch goud.
Drie dagen geleden zat Jens van ’t Wout in zak en as. Hem werd aangerekend dat de gemengde aflossingsploeg de finale niet haalde. Op sociale media stroomden de reacties binnen. Hard. Verwijtend. Meedogenloos.
Drie dagen later stond hij daar. Met goud op de 1.000 meter.
Maar de woorden van die eerste dagen waren al de wereld in.
En woorden komen zelden alleen.
Een monnik en de wind
Er is een oud verhaal over een monnik die roddels had verspreid over een dorpsgenoot. Toen zijn geweten begon te spreken, ging hij naar zijn leermeester om vergeving te vragen.
De leermeester gaf hem een opdracht:
“Neem een zak met zaadjes en strooi ze uit over het veld.”
De monnik deed dat met overtuiging. Met grote armgebaren. De zaadjes dwarrelden in de wind, verspreidden zich over het gras, tussen struiken, over het pad.
“En nu?” vroeg hij trots toen hij terugkwam.
“Ga ze maar weer oprapen,” zei de leermeester rustig.
“Maar dat kan niet,” zei de monnik. “Ze zijn overal heen gewaaid.”
Precies.
Zo zijn woorden.
Je kunt ze met passie uitstrooien.
Maar je krijgt ze nooit meer allemaal terug.
Het internet is een storm
Wat vroeger werd gefluisterd in een dorpsstraat, wordt nu verspreid in seconden.
Een opmerking onder een nieuwsbericht.
Een cynische tweet.
Een boze reactie als commentaar.
Het internet is geen zacht briesje. Het is een storm.
En in een storm waaien zaadjes ver.
Vraag het aan Elise Christie. Na haar val tijdens de Winterspelen van Sotsji 2014 kreeg ze te maken met extreme online haat en zelfs doodsbedreigingen.
Eén moment op het ijs.
Duizenden woorden online.
Niemand die de zaadjes nog terug kon halen.
Woorden als zwaard
De Bijbel is daar opmerkelijk eerlijk over: woorden kunnen snijden als een zwaard.
Dat is geen overdreven beeld. Wie ooit midden in een kwetsbare periode een vernietigende opmerking las, weet hoe diep dat kan gaan.
En het gevaar is: achter een scherm voelen we minder rem.
We zien geen ogen.
Geen trillende handen.
Geen slapeloze nacht.
Maar dat betekent niet dat er geen schade is.
Drie vragen vóór je iets plaatst
Misschien moeten we onszelf vaker afvragen:
-
Is het waar?
-
Is het nodig?
-
Is het liefdevol?
Niet alles wat waar is, hoeft gezegd te worden.
Niet alles wat gezegd kan worden, bouwt op.
Soms is zwijgen wijzer dan reageren.
Goud verandert niets aan waarde
Het beeld van Jens met die gouden medaille blijft bij me hangen.
Drie dagen eerder was hij volgens velen “de schuldige”.
Drie dagen later was hij “de held”.
Maar zijn waarde was in beide situaties dezelfde.
En dat geldt ook voor ons.
Wij zijn meer dan onze prestaties.
Meer dan onze fouten.
Meer dan de luidste stemmen online.
Kies je woorden
Elke keer dat jij iets schrijft, open je een zak met zaadjes.
Je kunt ze uitstrooien in boosheid.
In frustratie.
In cynisme.
Of je kunt ze zaaien in waarheid, mildheid en verantwoordelijkheid.
De wind zal ze toch wel verspreiden.
De vraag is alleen:
wat wil jij dat er groeit?
